این دوازدهمین بار است که برای ادای پارهای توضیحات با این آقای نیروی انتظامی روبرو میشوم. اصرار بیهودهاش برای اینکه ربطی به نیروی انتظامی ندارد دیگر حالم را به هم میزند. میدانم که داستان قتل لو رفته است و آنها به شکل احمقانهای در تلاشند که من را با فریب به اقرار مجبور کنند. خوب یادم است که اولین بار که همین آقای پلیس، باهام حرف میزد تمام تلاشم را میکردم تا به هیچ وجه دندانهام را نبیند. دو تا دندان جلویی کجم را. اما الان دیگر براش لبخند میزنم. به سوالهاش با نیش باز جوابهای جفنگ میدهم. این برادر باهوش حتی به ذهنش نمیرسد که اراجیف من متناقض است. آن وقت چطور میخواهد از روی دندانم مچم را بگیرد؟
هربار که از اتاق بازجویی - که اینها به طرز رقتآوری اصرار دارند که اتاق بازجویی نیست و بازداشتی هم درکار نیست - پایم را می گذارم بیرون، یادم نمیماند چه گفتهام. چه برسد به اینکه بخواهم حرفهایم را هماهنگ کنم تا متناقض نباشد. چرت و پرت تحویل این پلیسها دادن، یک جور تفریح شده که توی زندگی جدید و یکنواختم غنیمتی است.
حالا بار دوازدهم است که من همراه دو نفر که می دانم سربازهایی هستند٬ که با لباس های راحت سفید رنگشان سعی در فریب دادن من دارند٬ برای ادای پارهای توضیحات به کلانتری شماره 17 میروم. یک ساختمان متروکه شبیه خانهی ارواح، در بیرون از شهر. نگهبان دم درش بیشتر شبیه بابا مدرسههاست. کت و شلوار سیاه رنگ و رو رفتهای دارد. یک صندلی ارج درب و داغان گذاشته دم در و مدام چرت میزند. اصلا هم براش مهم نیست کی میرود کی میآید. داخل ساختمان، پر از آدمهای سرگردان دربهدر مانده است. گاهی صدای جیغ های گوشخراش و نامفهوم یک زن از طبقهی بالا میپیچد (چون طبهی بالا مخصوص زنهاست) و بعد پرسنل اینجا که میدوند آرامش کنند. یا یک گروه که توی پلهها یا راهروها دنبال هم میدوند و اداهای بیخود درمیآورند. گذشتن از راهروهای اینجا برایم خفه کننده است. آدم متشخصی مثل من را از میان جانیان نیمهدیوانهای عبور دادن برای ادای پارهای توضیحات احمقانه.
هر بازجویی یک ساعت بیشتر طول نمیکشد. بازجو که خیلی به حرف زدن علاقه نشان میدهد٬ اصرار دارد که این بازجویی نیست و تو فقط برای ادای پارهای توضیحات اینجا هستی. من همه چیز میگویم به جز اینکه ژیلا را کشتهام.
ژیلا یا همان ژیلا خانم، همسایهی روبرویی، در مجتمع محل زندگی قبلیام، زن چاق و تپلی بود که لهجهی غریبی داشت که تا به حال نشنیده بودم٬ و چادرش را همیشه طوری سر میکرد که یک بازوی چاقش کاملا بیرون بود و مدام توی راهروهای مجتمع برای خودش میگشت، هر مردی را که میدید فوری چادرش را روی بازوش میکشید. اما مسلما برای مردهای مجتمع هم زیاد اتفاق می افتاد که از یک جایی بازوی درست و درمانش را حسابی دید بزنند. ژیلا خانم هم همیشه یکی دوتا از زنها را گیر میآورد که بایستد و همراهشان گپ بزند و این یکی دونفر که میرفتند، صد در صد یکی دونفر بعدی پیدا میشدند.
اینطور که سکناتش نشان میداد، این زن حوالی چهل سالگی بود. گفته میشد که یک دختر دانشجو و یک پسر دبیرستانی دارد. شوهرش بازنشستهی ارتش است و حالا یک مغازهی کتابفروشی دارد. با این حال ژیلا از همهی این حرفها جوانتر نشان میداد. مثل دخترهای تپل چهاردهساله، پر انرژی و باطراوت بود. و از آنها جالبتر٬ چیزهایی که در موردش شنیده میشد انگار اصلا صحت نداشتند. من همسایهی روبرویش بودم و هیچوقت ندیدم که او درگیر شوهر و بچهای باشد. مثل این بود که او با داستانی ساختگی از خانواده اش٬ توانسته باشد همه را فریب بدهد. این بود که من را بیشتر متوجهاش میکرد. گاهی آنقدر نگاهش میکردم که وقتی ناگهان به خودم میآمدم میدیدم او هم معلوم نیست چقدر وقت است که همانطور ایستاده و جوری که معنی نگاهش را نمیفهمم به من نگاه می کند.
یک روز توی آسانسور من و ژیلا و دو تا خانم دیگر بالا میرفتیم که سر و صدای جیغ خفهی یکی از ساکنان دیوانهی مجتمع را شنیدم. گویی زنش دم دهانش را میگرفت. مرد تنهایی بود و ظاهرا بیمار. بچهای نداشت و سر پیری با کلفت بیوهاش ازدواج کرده بود. همین طور که آسانسور بالا میرفت ژیلا با آن لحن فضولی خاص خودش رو به یکی از زنها پرسید: با دختراشه؟ مخاطبش در حالی که من را با نگاه مشکوکی٬ زیر چشمی ورانداز میکرد٬ جواب داد: وا ژیلا خانم؟ این که دختر نداره. بیچاره زنش...
آن وقت من احساس کردم که ژیلا چقدر سـکـسـی است. سخت نبود خفت کردنش. یک روز که جلوی در خانهشان تنها گیرش آوردم بهش حمله کردم، جیغ کوتاهش را با دستی که جلوی دهانش گرفته بودم خفه کردم. با دست دیگرم٬ برای رام کردنش٬ لای پاهاش را میکاویدم. جواب داد. دست از تقلا کشید. در خانهشان را هل داد و من را کشان کشان همراه خودش برد. چادرش از سرش رها شد توی راهرو. لبهای سرخ و داغش را محکم چسبیدم و همانطور با یک دستم زیر دامنش را میکاویدم با دست دیگرم آنقدر گردن چاقش را فشار دادم تا از تقلا افتاد. مطمئن که شدم مرده٬ رهاش کردم و تمام پوست صورت و بدنش را با دندانهام گاز گرفتم. وقتی که میرفتم٬ دیدم که روی تمام تنش جای دوتا دندان کج جلوییم مانده بود.
دو تا سرباز٬ مثل هر دوازده بار٬ من را از اتاق بازجویی تا اتاق محل زندگی خودم همراهی می کنند.